Alzacka tarta z jabłkami

Zdrowe żywienie wciągnęło mnie niewiele ponad rok temu  i uparcie, całe szczęście, nie opuszcza. Z niesłabnącym zapałem odkrywam rządzące w jego świecie prawdy i mity, metody przygotowania, kolejne produkty wraz z ich właściwościami i zastosowaniem. Stawiam na urozmaicenie i maksimum wartości odżywczych. Zasadniczo chciałabym jak najzdrowiej, -ładniej i -korzystniej dla organizmu. Ale nie jestem na tym punkcie (jeszcze) niezdrowo zafiksowana. Lubię uliczne żarcie, pijam alkohol i jem czekoladę. A jabłka, co poradzić, najbardziej smakują mi te najmniej naturalne. Ligole wypinające się dumnie niezależnie od pory roku, z niezmiennie imponującym obwodem, skórką bez skazy i najmniejszego obicia. To chemia, ale miłość nie wybiera, i obawiam się, że będę je pochrupywać do końca życia. A żeby uspokoić tę część mnie panikującą, że jabłek w nich raczej mniej niż więcej, uzupełniam to, czego powinny dostarczać jedząc również jabłka najbardziej naturalne z dostępnych. Takie, których nikt nie kontrolował, nie wspomagał środkami by lepiej rosły, nie chronił chemią przed owadami. Udowadniające powyższe swoją naturalną brzydotą - przebarwieniami, plamkami na skórce i uroczą przykurczowatością! Zebrane w opuszczonym sadzie, a odkryte, co zabawne, niespodziewanie w sercu Warszawy. Są aż zanadto intensywne w smaku i, jak by nie patrzeć, strasznie brzydkie. Przemycam je więc sobie w surówkach, owsiankach i ciastach. Ostatnio na przykład w takiej tarcie po alzacku. Napakowałam ich tam solidną porcję, z uśmiechem pochłaniając później kawałek za kawałkiem.

Dostosowałam przepis do swoich możliwości (maślanka z braku jogurtu) i upodobań (pełnoziarnisty spód, płatki migdałów, mniej cukru). Wyszła bardzo smaczna, słodka tarta z budyniowym, intensywnie waniliowym wypełnieniem nadzianym gęsto pysznymi jabłkami. Zero cukru w samym cieście to strzał w dziesiątkę, który idealnie równoważy smaki - stosujemy ten patent w robionym przy każdej okazji mazurka babci Trudzi, nie podeszłam więc do niego podejrzliwie.

Ładna alzacka tarta z brzydkimi jabłkami

(forma o śr. ok 25 cm)

Źródło przepisu

250 g mąki (użyłam pełnoziarnistej z trzech zbóż)
1/4 łyżeczki soli
2 - 3 łyżki śmietany (zamieniłam na maślankę)
130 g zimnego masła pokrojonego w kostkę
ok. 400 g jabłek (waga przed obraniem; u mnie sześć mniejszych)
2 jajka
50 g mąki pszennej
100 g drobnego cukru (dałam 70 g cukru pudru)
170 g jogurtu naturalnego (zamieniłam na delikatną maślankę)
łyżeczka ekstraktu z wanilii
opcjonalnie: płatki migdałów na wierzch

Składniki na ciasto wyrobić szybko (najłatwiej wymieszać je z pomocą malaksera). Ulepić kulę, zawinąć ją w folię spożywczą i włożyć do lodówki. Piekarnik rozgrzać do temperatury 200 stopni. W dużej misce ubić na puch całe jajka z cukrem. Stopniowo dodawać pozostałe składniki - mąkę, jogurt oraz ekstrakt z wanilii. Teraz wrócić do ciasta czekającego w lodówce - rozwałkować je lub po prostu wylepić nim formę (uprzednio wysmarowaną masłem i wysypaną, u mnie, orkiszowymi otrębami). Nakłuć widelcem. Wstawić do piekarnika i podpiekać przez 10 - 12 minut. W tym czasie obrać jabłka i pokroić je na jednakowe plasterki. Układać na przestudzonym lekko spodzie w kształt okręgu (ja stawiałam je pionowo, "grzbietami" do góry, coby zmieściło się ich więcej niż gdyby leżały płasko) i zalać masą jogurtową. Ponownie wstawić do piekarnika, tym razem na ok. 40 minut. Warto pilnować czy wierzch nie przypieka się za bardzo (zwłaszcza jeśli, tak jak ja, zdecydujecie się na płatki migdałów na górze). Jeśli by się tak działo, przykryć folią aluminiową. Kroić po ostudzeniu, najlepiej smakuje w temperaturze pokojowej. Smacznego!

Maślany placek ze śliwkami i kruszonką

W ostatnich dniach zmuszona byłam sięgać po najprostsze rozwiązania. Z braku czasu, siły czy okoliczności, nie tylko w kuchni nie potrafiłam zdobyć się na kreatywność i fantazję. Przez moment wydawało mi się to końcem świata, później jedynie faktem niegodnym głośnego wspominania (a już na pewno - jeśli chodzi o kulinaria - publikowania tutaj). I nagle obudziłam się z przyjemnym poczuciem, że nie tylko efekty moich nieudziwnionych działań mnie zadowalają, ale też że wyciągnęłam z tego nieprzyjemnego okresu sporą naukę. Ciasto jest pyszne. A ja wiem, że stokroć ważniejsza od długiej listy niedostępnych składników czy ryzykownego łączenia smaków jest precyzja, z jaką po-prostu-masło ubije się z tylko-cukrem. Wybór produktów najlepszej możliwej jakości, prawdziwe masło i śliwki z własnego sadu. I uśmiechy na twarzach obcych ludzi częstujących się raz po raz kawałkiem placka, który znów został przygotowany z myślą o nich, gościach Bułkę przez Bibułkę.

Maślany placek ze śliwkami i kruszonką

(tortownica 24 cm);
Przepis z notatek mojej mamy

Na ciasto:
120 g miękkiego masła
100 g cukru
180 g mąki tortowej
3 jajka
1/2 łyżeczki proszku do pieczenia
kilka dużych śliwek, ok. 300 g przed wypestkowaniem

Na kruszonkę:
60 g mąki
40 g cukru
40 g miękkiego masła

Masło utrzeć z cukrem na puszystą masę. Dodać jajka i chwilę wszystko razem ubijać. Mąkę przesiać z proszkiem do pieczenia i również dodać do ciasta. Konsystencja powinna być dosyć gęsta, ale jednak dająca się mieszać. Ciasto przenieść do tortownicy i wyłożyć śliwkami (pokrojonymi w plastry). Całość posypać kruszonką, którą by uzyskać wystarczy zagnieść wszystkie składniki dłońmi - najlepiej zmoczonymi w zimnej wodzie. Piec w temperaturze 180 stopni (bez termoobiegu) przez 40 - 45 minut. Po ostudzeniu posypać cukrem pudrem. Smacznego!